Tüm Gezegenlerin Ortak Özelliği Nedir?
Düşünsenize, gece gökyüzüne bakıyorsunuz, yıldızlar birer parça dantel gibi size göz kırpıyor, Ay ise o her zamanki gizemli haliyle orada. Ama bir de gezegenler var! Hani o, bazen fark etmediğimiz, bazen de gözümüze çarpan gezegenler… Her biri farklı, her biri bir başka… Peki, tüm gezegenlerin ortak özelliği nedir? Hepsi ne kadar farklı olsa da, bir şekilde benzerler mi? Bu yazıda, İzmir sokaklarında bol bol espri yaparak düşündüğüm bu konuyu bir de “ağır” şekilde ele alacağız.
Biraz Sohbet, Biraz Felsefe, Biraz Da Gezegen
Evet, belki biraz kafam karıştı. Ama bu gezegen meselesi ciddî bir iş! Şimdi İzmir’de kahve içen, yarım saat sonra yerinden kalkmak için kendini zorlayan, hayatı biraz fazla sorgulayan bir genç yetişkin olarak, gelin bunu birlikte tartışalım. Sonuçta hepimizin hayatında bir noktada bir gezegenle ilgili derin bir sohbet yapması gerekmiştir. Hani, arkadaşınıza şöyle derken bulmuşsunuzdur kendinizi: “Ya kardeşim, ne zaman Venüs’ü gördün de, dedin ki, bu gezegenin tek özelliği güzellik mi?”
Evet, belki de bir tek Venüs’ün kendini çok beğenmiş hali dikkatimi çekmiştir, ama gerçekte tüm gezegenlerin ortak özelliği çok daha basit bir şey: Hepsi bir şekilde “oradalar” ve bir yolda ilerliyorlar. Ne de olsa hayat da öyle değil mi? Her birimiz farklı hızlarda ilerliyoruz, farklı yollara sapıyoruz ama sonunda hep bir şekilde aynı yere varıyoruz.
Ortak Özellik: Hepsi Dönüyor, Durmuyorlar
Bak, ben de bazen durmak istiyorum. Mesela, sabah işe gitmeye çalışırken “bugün uyumak en güzel şey olacak” diye düşündüğüm anlar oluyordur. Ama sonra bir bakıyorum, zaman kaybolmuş ve ben yine bir yerlerden bir yere gitmeye çalışıyorum. Yani aslında tüm gezegenler gibi, hiç durmadan dönüyoruz.
Düşün, gezegenler bir noktada dönerken kendi etrafında ne kadar sabırlı bir şekilde ilerliyorlar. Bunu düşündükçe, sabahları 7’de uyanıp işe gitmek zorunda olduğumda kendimi biraz daha güçlü hissediyorum. Çünkü o an Venüs bile dönüyor, ben niye dönmeyeyim?
İç sesim devreye giriyor: “Ya Venüs, o kadar parlıyor ve bu kadar güzelken sen ne yapıyorsun? Ben neden bu kadar erken uyanıyorum?”
Gülüp geçiyorum ama bazen gece gökyüzüne bakarken, Venüs’ün o parıltısına biraz hayran kalıyorum. Yani belki de gezegenlerin ortak özelliği sadece dönmek değil, aynı zamanda parlamakta.
Her Gezegenin Bir Kişiliği Var
Gezegenlerin farklı olması bana biraz da insanlara benziyor gibi geliyor. Mesela, Merkür tam bir aceleci tip! Ne zaman isterseniz gezegenin orada olmasını, hemen geliveriyor. Öyle “uzun yolculuk” gibi derdi yok. Bir de Venüs var, dedik ya, güzellik meraklısı. Yani o parıl parıl parlayan halini görmek isteyenler için sürekli gösteriye çıkıyor. Hatta Instagram’da filtre kullanmaya gerek yok!
Bir yandan Mars var. O nasıl bir gezegen biliyor musunuz? Tam bir “mağara adamı” tipi. “Her şey savaş, ben burada kimseyi dinlemem!” diyor gibi. Ama bir yandan da aslında hiç kimse Mars’ı gerçekten tanımıyor. Hani mesela onu gerçekten anlamaya çalışsanız, bir bakıyorsunuz ki her şey farklı. Biraz içine kapanık gibi ama aslında fırtınalar içinde dönüyor.
Bu gezegenlerin hepsi bir şekilde hayatı farklı algılıyorlar. Hepimiz de öyle değil miyiz? Kimimiz hızlı ilerliyor, kimimiz sakin ama durmadan yol alıyoruz.
“Dönüş Hızınız Ne Kadar?”
Bazen günün sonunda kendime sorarım: “Ya ben bu kadar hızla gidiyorum ama nereye gidiyorum ki?” Biraz da gezegenlerin dönüş hızını anlamaya çalışıyorum. Yani, biz insanlar neden hep bir yerleri koşar adım geçmeye çalışıyoruz? Belki de gezegenler kadar sakin olmalıyız.
O zaman bir gün, gece gökyüzüne bakarken kafama takılıyor: “Ya, bir gezegenin dönüş hızını bulmak insanı delirtir mi?” Mesela, Venüs’ün dönüşü bir gün, dünya günü kadar ama tersine dönüyor. Yani bu bir ironidir, değil mi? Dünyada işler ters gidince hayal kırıklığına uğruyoruz, Venüs’te her şey tam ters gidiyor ama o hala parlıyor. İşte bu hayatın bize hatırlatması olabilir: “Her şey ters gitse de parlamaya devam et.”
Yolda Dönmeye Devam Ediyorum…
Evet, gezegenlerin en büyük ortak özelliği bence bu: Hepsi dönüyor. Hepimiz bir yolculuktayız, belki kimimiz daha hızlı, kimimiz daha yavaş, ama hiçbiri geri gitmiyor. İlerliyoruz. Durmak belki de en büyük hata, çünkü bu gezegenler de bizim gibi, yerinde saymıyorlar.
Bir gün baktım, Ay’a bakarken, birden içimden dedim ki: “Ay’ın yaşadığı bu ‘uzak ama yakın’ durum, benim de hayatımda bir yere denk geliyor.” Yani, bazen çok uzaktayız ama yine de her şeyin merkezindeyiz. Aynı gezegenler gibi. Kendi etrafımızda dönerken, bir şekilde o kadar yakın olabiliyoruz. Ve bazen de çok uzak.
Peki, tüm gezegenlerin ortak özelliği nedir?
Dönüş!
Her biri farklı hızda dönerken, belki de tek ortak özellikleri bu. Hani “Hayatın amacını çözemedim ama bir şekilde dönmeye devam ediyorum” diyecek kadar derinleşebiliriz.
Evet, gezegenler farklı ama bir şekilde hepsi yol alıyor, yol alırken parlıyor. Sonuçta biz de bir şekilde kendi yolculuğumuzu yapıyoruz. Bazen düşeriz, bazen hızlanırız ama en nihayetinde her şey dönüyor. O yüzden, sadece takılın ve dönmeye devam edin!