Ekonomihabercisi ziyaretçileri için hazırladığımız bu makalede “Telefona çok fazla bakarsam ne olur” konusunu sade bir dille anlatıyoruz.
Telefona Çok Fazla Bakarsam Ne Olur?
Bugün, Kayseri’nin soğuk bir sabahında, odamın penceresinden dışarıyı izlerken fark ettim: Telefona bakarak hayatımın ne kadarını harcadığımı sorgulamaya başladım. Her an elimdeydi, her saniye, her dakika… Gözlerim bir şekilde ona odaklanıyordu. Ama gerçekten, telefona çok fazla bakarsam ne olur?
O Anı Hatırlıyorum…
Bir akşam, soğuk bir kış günü, saat 20:00’ydi. Hava kararmış, evin içi sessizdi. O sırada, telefonuma gelen bildirimleri kontrol ediyordum. Saatlerce, sanki bir şeyler kaçırıyormuşum gibi, sürekli sosyal medyaya bakmak zorundaymışım gibi hissettim. Her şeyde bir şey vardı. Takip ettiğim birinin yeni bir fotoğrafı, bir arkadaşımın paylaştığı bir şey, bir haber… Ama bir an sonra, telefonun ekranına uzun uzun baktım ve içimde büyük bir boşluk hissettim.
Hayal kırıklığı… O kadar uzun süre bakmıştım ama içimi hiçbir şey doldurmuyordu. Zihnimde her şey birbirine karıştı. Sanki saatler geçmişti ama hiç bir yere varamamıştım. İçimde bir huzursuzluk oluştu. Bir yanda sosyal medya dünyası, diğer yanda gerçek dünya… Hangisi daha değerliydi? İşte o an, “Telefona çok fazla bakarsam ne olur?” diye kendime sordum.
Hiçlik ve Yalnızlık
Birkaç dakika sonra, telefonumdan bir ses geldi. Yine bir bildirim. Yeni bir mesaj. Ama bu sefer tıklamadım. İçimden bir şeyler dedi: “Bunu okuma. Gerçekten değerli bir şey olabilir mi?” Sonra bir an, telefonu kenara koyup sadece duvarda asılı olan eski bir fotoğrafa bakmaya başladım. O fotoğrafta, birkaç yıl önceki ben gülümsüyordu. O zamanlar telefonum bu kadar önemli değildi. İnsanlarla daha çok vakit geçiriyor, sohbetler yapıyor, sokaklarda yürüyordum.
İçimde bir hüzün vardı. O eski halim, o eski dünyam… Her şeyin birer anı haline geldiğini düşündüm. Yalnızlık, telefonun sunduğu sürekli bağlantı duygusunun tam tersine, bana gitgide daha fazla geliyor gibiydi. Telefona her baktıkça, çevremdeki insanlardan uzaklaşıyor, daha yalnız hissediyordum.
Heyecan ve Bağımlılık
Bir hafta sonra, yine aynı şey oldu. O gece telefonumun ekranına gözlerim takıldı. Bir bildirim daha geldi. İçimde bir heyecan oluştu. Bir mesaj, bir paylaşım, belki de beklediğim bir haber. Telefona olan bu ilgi, sanki hayatımda eksik olan bir parçayı tamamlıyormuş gibi hissettiriyordu. Beni heyecanlandırıyordu. Ama bu heyecan kısa süreliydi. Çoğu zaman, birinin paylaştığı fotoğraf ya da birinin yazdığı bir şey, beni anlık olarak mutlu etse de, sonra aynı boşluk hissini tekrar hissetmeye başlıyordum. O an düşündüm: “Yine mi bu?” Sanki telefonum bir kutu gibi, her açtığımda ne olduğunu bile bilmeden bir şeyler bekliyordum. Ama sonunda hiçbir şey değişmiyordu. Hep aynı.
O gece yatağımda uzanırken telefonum yanımdaydı. Elimi uzattım ve tekrar baktım. İçimde bir şeylerin eksik olduğunu biliyordum ama telefonun ekranındaki her yeni bildirim bana geçici bir rahatlık sağlıyordu. Bilgisayarımda veya telefonumda uzun saatler vakit geçirmek, beni bazen unutulmuşlukla, bazen de tam tersine büyük bir heyecanla dolduruyordu. Ama sonunda hep bir kayıp vardı. Hani bazen bir şeye ne kadar yaklaşsan da ona sahip olamıyormuşsun gibi bir his olur ya, işte o… Telefona bakarak içimdeki boşluğu doldurabileceğimi sanıyordum, ama her seferinde bir adım daha geri gitmek zorunda kaldım.
Umut ve Yeniden Başlama
Bugün, bu yazıyı yazarken, gözlerim yine telefonda ama içimde bir umut var. Bu defa, telefona bakarak saatlerce kaybolmak yerine, gerçek dünyaya dönmeye karar verdim. Belki telefonun sunduğu dünya beni zaman zaman büyülemişti, ama asıl gerçek, ekranın dışında. İnsanlarla vakit geçirmek, yürüyüşe çıkmak, eski fotoğraflara bakmak… Bunlar bana daha fazla huzur veriyor.
Telefonu çok fazla kullanmak, içindeki eksikliği bulmaya çalışmaktan başka bir şey değil. Ama gerçek huzuru ve anlamı, telefonun dışındaki şeylerde bulmak mümkün. Hala telefona bakıyorum, ama artık ondan beklediğim her şeyin, aslında bana sunacağı şeylerin ne kadar sınırlı olduğunu fark ediyorum.
Bugün, telefona bakmanın ne olacağını düşündüm. İlk başta bana heyecan veriyordu, ama şimdi, artık ne kadar fazla bakarsam, o kadar kaybolduğumu ve boşaldığımı hissediyorum. Belki de her şeyde bir denge olmalı. Hayat, telefonun sunduğu her şeyden çok daha fazlasını sunuyor ve bunu fark etmek, belki de her şeyin başladığı yer.
Belki bir gün, telefonum bana gerçek bir şey sunar diye düşünerek tekrar bakarım. Ama bir şey söyleyeyim, telefonun ekranında bulduğum şeyin, gerçek dünyadaki insanlarla yaşadıklarımın yerini tutamayacağını artık biliyorum.
Ekonomihabercisi okurlarıyla “Telefona çok fazla bakarsam ne olur” konusunu paylaşmak gerçekten güzeldi. Bir sonraki yazımızda görüşmek üzere!